Άσμα παράφρονος (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής)
Νέον ἄνθος ἔθαλλον. Ἄγγελος μ’ ἐφίλησε φίλημα πικρόν. Μ’ ἔδρεψε καὶ μ’ ἔρριψε, κ’ εἰς κρημνοὺς μ’ ἐκύλισε χείμαρρος, νεκρόν. Κύκνος χιονόπτερος, ν’ ἀν …
Διάβασε ΠερισσότεραΈκπτωτος Ψυχή
ΟΙ σκιές (Άννα ντε Νοάιγ).Μετάφραση Κ.Γ.Καρυωτάκης
Όταν πια θα ‘μαι κουρασμένη εδώ να ζω μόνη και ξένη χρόνους αβίωτους, θα πάω να δω τη χώρα που ‘ναι οι ποιητές και καρτερούνε με το βιβλίο τους. Φρανσ …
Διάβασε Περισσότερα
Tu souffres tous les maux… (Ζαν Μορεάς)
Η μοίρα σου πάντα σκληρή, μα εσύ τη δυστυχία περιφρονείς, αναγελάς, μέσα στη θύελλα τέρπεσαι, μέσα στην τρικυμία τη λύρα κρούεις, αντιπερνάς. Ποιητή, …
Διάβασε Περισσότερα
Ο βράχος και το κύμα (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης)
«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο. «Μέριασε! μες τα στήθη μου, που ‘σαν νεκρά και κρύα μα …
Διάβασε Περισσότερα
Σ’ ένα νεκρό ποιητή (Leconte de Lisle)Μετάφραση : Μαρία Πολυδούρη
Συ που τα μάτια σου, το φως διψώντας, επλανιόνταν από το θείο χρωματισμό στην αιωνία γραμμή κι’ απ’ τη σάρκα τη ζωντανή στων ουρανών το φέγγος, κοιμήσ …
Διάβασε Περισσότερα
Αγάπη (Σπήλιος Πασαγιάννης)
Δεντρί, που ανθίζεις στα ψηλά, ο ανθός σου εσείστη ξάφνου κατά την κόρη όπου έγειρε την ευωδιά να πάρει. Τερπνά μου εκέντησε η φωνή το νου και την καρ …
Διάβασε Περισσότερα
Soto Voce (Σταύρος Καρακάσης)
Είναι στιγμές σαν βρίσκομαι στους μακρινούς του κάμπους και η ματιά μου χάνεται στο χρώμα το βαθύ κι αρμονικό των πράσινων σπαρτών που με χαϊδεύουν εν …
Διάβασε Περισσότερα
O ένας πλάι στον άλλο στάθηκαν (Δημήτριος Ι. Αντωνίου)
O ένας πλάι στον άλλο στάθηκαν πλάσματα του Θεού τους κι η ακρογιαλιά ξαπλώνονταν αγκάλιασμα, του νου τους γη διψασμένη, άκαρπη και δρόσο πικραμένη τη …
Διάβασε Περισσότερα
Eις το Ωρολόγιον της Aγοράς (Παράσχος Aχιλλεύς)
A΄ Bάλτε φωτιά και κάψτε το στους τέσσερες αγέρες Σκορπίσετε την σκόνη του· σημάδι να μη μείνη· Eίναι ντροπή τόσου καιρού να στέκεται ημέρες, Oλόρθη η …
Διάβασε Περισσότερα
Eίναι στιγμές (Θεοτόκης Kωνσταντίνος)
Eίναι στιγμές που την καρδιά μού ανοίγει Πικρό, βαρύ, θανατερό μαράζι Mεσάνυχτου σκοτάδι την αδράζει Kι η ζοφερή μαυρίλα λέω την πνίγει Kι όξω ευλογία …
Διάβασε Περισσότερα
De Rerum Natura (Γιώργος Θέμελης)
Είναι σαν ένας άλλος ήλιος ο ήλιος μες στην ψυχή μου, είναι ένας άλλος ουρανός δε σβήνει και δεν αμαυρώνεται. Αδιάκοπος ουρανός αδειάζει το φως, αδειά …
Διάβασε Περισσότερα
Tου ύπνου (Aλέξανδρος Μάτσας)
A΄ Aντεραστής ανάμεσά μας πλάγιασεν ο ύπνος. Πήρε τα γλυκά μάτια και τάκλεισε· πήρε το στόμα, κι’ έσβυσε το μειδίαμα και το φιλί. Tην ξανθή κόμη χτένι …
Διάβασε Περισσότερα
Είναι τάφος της ψυχής (Βασιλειάδης Σπυρίδων)
Ναι, είναι τάφος της ψυχής το έγκλειστον βιβλίον, ιδέας, πόθους, ψάλματα του γράψαντος εκάστου ως κόκκαλα εγκλείον· Painting : Edwaert Collier-still l …
Διάβασε Περισσότερα
Mεσάνυχτα (Άγγελος Σημηριώτης)
Την ώρ’ αυτή, που θλιβερά στη νύχτα ο γκιόνης κράζει, και που μια φρίκη μυστική τα δάση ανασαλεύει, δεν είσ’ εσύ, πικρό πουλί, που σ’ έφαε το μαράζι, …
Διάβασε Περισσότερα
Η μάνα των θλιμμένων (Λάμπρος Πορφύρας)
Του χάρου το λιβάνι πάλι τώρα σκορπάει τη βαρυά του μυρωδιά. Θανατικόν επλάκωσε τη χώρα κ’ ενέκρωσε όλα τα μικρά παιδιά. Της εκκλησιάς ανοίγει η πλατε …
Διάβασε Περισσότερα
Η διαθήκη μου (Μιχάλης Κατσαρός)
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός …
Διάβασε Περισσότερα
Έκπτωτος ψυχή (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)
Καὶ εἶπες· πότε θ’ ἀναβῶ ἐπάνω τῶν αἰθέρων! Πότε, ὡς εἰς τῶν φαεινῶν τοῦ οὐρανοῦ ἀστέρων, εἰς τὸν ἐν σκότει πλέοντα πλανήτην θ’ ἀνατείλω καὶ δωρεὰν εἰ …
Διάβασε Περισσότερα