Επάκουσόν μου, κόρη του Διός, του κατόχου της αιγίδος,
Που σύ εξεπέμφθης από την γενέτειραν πηγήν
Και από την υψηλοτέραν σειράν τών όντων !
Καρδιά αρρενωπή φέρουσα ασπίδα ,
Θεά με μεγάλο σθένος και από ισχυρόν Πατέρα.
Παλλάς ,Τριτογένεια , Πάλλυσα το δόρυ, παρθένος με
Το χρυσούν κράνος, ακουσόν με !
Δέξου τον ύμνον μου, σεβάσμια Θεά ,
Με καλοπροαίρετη καρδιά και μη αφήσεις
Να παρασυρθούν ματαίως οι λόγοι μου υπό των ανέμων.
Ώ ! εσύ που άνοιξες πρό των βημάτων των θεών, τας θύρας της σοφίας,
Που εδάμασες το γένος των Γιγάντων, των τέκνων της γής ,
Που προσέβαλαν τους Θεούς.
Σύ πού απέφυγες τους πόθους του Ηφαίστου
και διετήρησες ανέπαφον τον χαλινόν της παρθενίας.!
Σύ που έσωσες , είς τα βάθη του αιθέρος,
την αμέριστον καρδίαν του Διονύσου, όταν ο Βάκχος διαμελίσθη
από τας χείρας των τιτάνων την επήρες και την ενεπιστεύθης
είς τον Πατέρα του,όπου,όταν επέστη η κατάλληλος στιγμή
κατά τας αρρήτους βουλάς του γεννητορός του ,
ανήλθεν είς τον κόσμον ένας νέος Διόνυσος γεννηθής από την Σεμέλην!
Σύ που με τον Πέλεκυν απέκοψες τα γερά κεφάλια των τεράτων
που εγγένησε ή παντεπόπτης Εκάτη και κατηύνασες την πρόκλησην των κακών.
Ω! Σύ που με δραστηριότητα εξύψωσες τας αρετάς που εξαίρουν τας ενέργειας των ανθρώπων.
Και διακοσμείς ολόκληρον τον βίον μας., αποκαλύπτουσα τας πολυειδείς
Μορφάς των τεχνών ,και ενσπείρεις εις τας ψυχάς την επιθυμίαν
Να δημιουργήσουν σύμφωνα με την νόησιν.
Σύ , είς την οποίαν αφιερώθη επί υψηλού λόφου η Ακρόπολης.
Σύμβολον σεβάσμια ,της Υψίστης σου τάξεως είς την άλυσιν των όντων.
Σύ που ηγάπησες την Γήν αυτήν ,που διέθρεψες Ήρωες, μητέρα των βιβλίων.
Και η οποία θριαμβεύσασα επί της ιεράς επιθυμίας του έκ πατρός συγγενούς
Σου Ποσειδώνος , έδωσες το όνομα σου είς την πόλην των Αθηνών,
την τροφόν διασήμων διανοητών.!
Και εκεί πάνω για να μας αφήσεις , όπως και είς τους επερχόμενους ανθρώπους.
Σϋμβολον λαμπρόν της Νίκης σου, έκαμες να βλαστήσει η ελαία,
Ενώ υπό την ενέργειαν του Ποσειδώνος ,μύρια κύματα έκ του Πόντου ήλθον
Επί των απογόνων του Κέκροπος , μαστιγώνοντα τας ακτάς με τα γοερά ύδατα…..
Δώσε είς την ΛΕΜΒΟΝ της ζωής μου ,ανέμους γαλήνης.
Χάρισέ μου τέκνα, σύζυγο, δοξασμένο όνομα, ευτυχία,
Την χαρά που καθιστά τον άνθρωπο αξιαγάπητο, την πειθώ εις τους λόγους,
Την έλξη της φιλίας , την λεπτή διεισδυτικότητα του πνεύματος,
Την δύναμη να αντιστέκομαι στις αντιξοότητες του βίου και την ευνοιαν
Να κατέχω μεταξύ των συμπολιτών μου εξέχουσα θέση.
Επάκουσόν, άνασσα, επακουσόν μου. Συνθλιβόμενος από αδηρίτους ανάγκας
Σε ικετεύω με θερμάς προσευχάς. Στρέψον προς εμέ ευήκοον την προσευχή σου.
